است ، و ما بايد مراد از عبائر را با فحص در عبائر معصومين عليهم السلام بفهميم به اين صورت كه ببينيم در آن زمان مثلًا از اين تعبير چه اراده مىشده است ، ما مىبينيم كه عين همين تعبير نيز در باب متعه به كار رفته است و آنجا مراد ، مهر السنة نيست . چون در باب متعه بلااشكال نه سنت خارجى پيامبر صلى الله عليه و آله با مهر السنة بوده و نه در روايات تعبير به مهر السنة شده و نه كسى فتوا داده كه اگر كسى يك شب بخواهد متعه كند بايد مهر السنة قرار دهد . بلكه مراد از اين تعبير در باب متعه مشروعيت نكاح در مقابل سفاح است . جواب از مناقشهء شهيد ثانى : ولى ممكن است اين گونه جواب داده شود كه اين نكته مانع از استظهار نيست ، اينكه در باب متعه « على كتاب اللّه و سنة نبيه » مىگويند ، به دليل اين است كه در اذهان عامه متعه همان سفاح و زنا بوده است و بخاطر ردّ بر همان ذهنيت بوده است . بيان مىكند كه متعه شرعى است و سفاح و زنا نيست و اين نوع از ازدواج را كتاب و سنت اثبات كرده است . ذكر كردن اين تعبيرات براى دفع مشكلات جوى و محيطى بوده كه در خطبه‌ها و صيغه‌ها آورده مىشده ، و اين در باب اصل نكاح نيست چون در اصل نكاح اين شبهه وجود نداشته است تا چنين تعبير شود ؟ پس اين نكته مطلب را سست نمىكند . مانند انوار الفقاهه هم فرموده كه اين جمله « على . . . » معمولًا در باب مهر به كار برده مىشود ، مثلًا « زوجتك على الصداق المعلوم » ، « على » به حسب معمول بر سر صداق مىآيد ، نه اينكه مراد اين باشد كه مبناى تزوج عبارت از كتاب و سنت است و سفاح نيست ، بلكه اين خلاف ظاهر است . و در واقع مراد آن است كه آن چه كتاب و سنت به عنوان مهر تعيين كرده ، در اينجا هم مهر قرار داده شود . چون خود كتاب اللّه گفته كه اخذ به سنت كنيد . پس چون « على » بر سر صداق مىآيد و اينجا صداق يعنى آن چه كتاب تعيين كرده است و مىدانيم كه عمومات كتاب مىگويد كه به سنت اخذ كنيد . در سنت هم مهريه تعيين كرده ، پس اين تعيين شده كتاب است ، موافق